Occurrence 21465
(formerly occ/5284)

Στίχοι εις τὴν ἀρχὴν τῆς κλίμακο(ς), εν σχημ(α)τ(ι) | ἐγκωμιου· παραίνεσιν παρεισάγοντες, (καὶ) | κλίμακα παριστῶντες ἑτέρ(αν)· ἧς μία ἑκάστη | ἀνάβασις, δι᾽ ἑξ στίχων συνίσταται :- | + προοίμ(ιον) τῆς διὰ στίχ(ων) κλίμακο(ς) :-
 
Ψήγματα χρυσᾶ. τοῖς λυδοῖς αἱρεῖ λόγος, |
πακτωλὸν ἐκρεῖν· ὄντα τοῦ τμώλου κάτω· |
ὑφ’ ὧν κροῖσος ὤγκωτο πεπλανημένος· |
βλακὰς ἄνους ὤν. ψαφαροῖς ἠρεισμένος· |
ὡς τοῦδε ῥεῦσις, ὕστερον παρεφθάρη· |
Καὶ τὴν γενειάδα δὲ περσῶν ὁ κράτωρ |
ἔχων χρυσείων ἐκ πετάλων χρυσίνην, |
ἐχειν ἑαυτὸν δόξαν ἦδε μακάρων· |
Μύρμηκες ἐπλούτιζον ἀπὸ βαθέων |
ψάμμων, μελανῶν ἰνδικῶν βροτ(ῶν) γένος. |
Ἐπιρρέων ὁ νεῖλος ὥριος· τόποις |
αἰγυπτιακοῖς, πλοῦτον ἐκ τῶν ὡρί(ων), |
πολὺν ἐποίει φαραωνίτας ἔχειν. |
Ἀγάλλεταί τις ὄρνισιν· ἄλλος, φυτοῖς· |
λίθοις τιμίοις ἄλλος· ἄλλος μαργάροις· |
σοί δ’ οὐ φθιτόν τι (καὶ) διαρρέον χρόνωι· |
περιφιλεῖται στέργεται πεπνυμένε· |
ἀλλ’ ἄφθιτον καὶ κρεῖττον ὧν ἄν τις φράσοι· |
ὁποῖον ἴσως ἀγνοῶν ἔροιτό τις· |
λόγος· τὸ μεῖζον ὧν παρέσχε σοι λόγος· |
ὃν νοῦς βρότειο(ς)· (καὶ) πολὺς ἱδρὼς· πόνος· |
(καὶ) πίστις ἐκράτυνε καθαρωτάτη· |
Τὸ τῶν παθῶν ἴαμα τῶν ἑκατέρων· |
τὸ φῶς τὸ φαῖνον φῶς ὑπέρτατον λί(αν)· |
φωτίζον ἅπαν ἀμέσως φ(ῶς) ἐμμέσ(ως)· ǁ
Δι’ οὗ τὸ δισσὸν ἔργον ἔγνως τοῦ φάους· |
κόσμον παραρρέοντα (καὶ) παρηγμένον· |
κόσμον διαμένοντα καὶ πεπηγμένον· |
τὴν φύσιν αὐτῶν· ποῖα τὰ τούτ(ων) τέλη· |
ἢ μᾶλλον εἰπεῖν, τέκμαρ· ἀρχὴν τῶν δύο· |
Δι’ οὗ τὰ συμφέροντα ταῖς εὐπραξίαις, |
ἐν ὀρθότητι τῶν νοὸς κινημάτων, |
ἔμαθες· ἠγάπησας αὐτὰ προκρίνων: |
Αἴγυπτον ἐξέφυγες ἐσκοτισμένην· |
ἡδυπάθειαν ἀνάπαυσιν σαρκίου· |
(καὶ) φαραὼ τύρανν(ον) αὐτῆς τὸν μέγα(ν) |
τὸ σαρκικὸν φρόνημα· τ(ὸν) κενὸν βί(ον) |
ἐπιστάτας τε τοὺς βαρεῖς ἔργων δότ(ας)· |
λογισμορέκτας· παθοσυγκαταθέσεις: |
Οὐ πρὶν μισήσας, ὕστερον μεταμέλη, |
ὡς λὼτ γύναι(ον)· κἂν γὰρ ἐν μέσοις στρέφη, |
ἄκραν ἀπροσπάθειαν ἐν μέσοις ἔχεις· |
ἐγκάρδιον λείψανον οὐκ ἔστι λύπης, |
ἐπὶ στερήσει πραγμάτ(ων) μοχθηρίας· |
(καὶ) τὰ προσόντα παρέχεις χωρὶς βί(ας): |
Ἀλλοτριοῖς π(ως) σαυτὸν ἐκ τῶν ἰδίων· |
ἀποξενοῖς πως σαυτὸν ἐξ ἀλλοτρίων· |
ὅπως ξενισθῆς ἐν ξένοις ξένος γίνῃ· |
ἀποξενούντ(ων) τοὺς ξένους σφῶν ἐκ ξέν(ων)· |
ἄγνωστον ἀπόκρυφ(ον) εὖ βιοὺς βίον· |
δυσδιάκριτον. λανθάνοντα μυρίους· |
Μάρπεις διώκεις τὴν ἀνυποταξίαν· |
καθυποτάττων σάρκα τῷ πν(εύματ)ί σου· |
ἔχεις ἔλεγχον τὴν συνείδησιν μόνην· |
πρὸ τοῦ βαδίσαι τήνδε τὴν ὁρωμένην, |
ὑπακοὴν ἔφθασας εἰς νοουμένην· ǁ
τρέχεις ἀδείλως· ἑστα(ὼς), ἄνω τρέχεις: |
Ἐἐπιγινώσκεις τῶν παθῶν τὰς αἰτίας· |
καταγινώσκεις ναυάτου φλυαρίας· |
καταισχύνεις ἐκεῖνον ἐν ταῖς αἰσχύναις· |
καὶ ταύτας αὐτὰς αἰσχύνεις ἐν αἰσχύνῃ· |
διαδιδράσκ(ων) τὴν μένουσαν αἰσχύνην· |
ᾗ πᾶσι πάντα φαίνεται κεκρυμμένα: |
Τέγγεις ὑγραίνεις τὰς παρειάς σου βρέχ(εις), |
μνήμῃ θανάτου (καὶ) τελευταία κρίσει· |
(καὶ) τονθορύζεις ἠρέμα σαυτῶ λέγων· |
νῦν εὐτρεπίζου· πάντοτε πρὸ(ς) τὴν κρί(σιν)· |
(καὶ) γὰρ προπέμπων τὴν ἀναπνοὴν ἔτι, |
οὐκ οἶδας εἰ σπάσειας ἄλλην συρμάδα: |
Στένεις βύθιον· ἀνατυποῖς κραδίῃ, |
χάος καταχθόνιον ἄποσον βάθος· |
ἄσβεστον. ἀφώτιστον· ἄπλετον φλόγα. |
(καὶ) καταδύσεις ὑπογείων σχισμάτων· |
οἰκτρὰς σκοτεινὰς χαλεπὰς τεθλιμμέν(ας)· |
πασῶν βασάνων εἰκόνας αἰωνίων: |
Οξυχολίας (καὶ) θυμοῦ. δι’ ὧν φλόγα, |
καταπραΰνεις καὶ μαραίνεις, σβεννύ(εις)· |
ἐν οἷς ἀκούεις, οὔ θυμαλγεῖς ὡς νάβαλ· |
ἐν οἷς σὺ λαλεῖς ὡς ἀβιγαία λέγεις· |
οὐδέν τι δυσάντητον ἐστυγημένον, |
λαλεῖς καχλάζων. εἰσορᾶς ἀναζέων. |
Ἀλλ’ οὐδὲ κρύπτεις ὡς κάμηλο(ς) κακίαν· |
ἐν κωδίῳ τὸν λύκον· ἐν κόλποις ὄφιν· |
ξύλῳ σαθρῷ σκώληκα· τὴν μῆνιν, πράῳ· |
κεύθων μὲν ἄλλα καρδίας ἐν τῷ βάθει· |
ἄλλα δὲ βάζων λευκέροισι χειλέοις, |
ἐν ἡδύτητι πικρίας, ἁμαρτάνων: ǁ
Λαλεῖς δὲ λοιπὸν ὡς ἔχεις ἐν κρυφίῳ· |
κἂν μικρὸν ἐκστῆς, συντόμως ἐπανάγῃ· |
οὐκ ἐκδαπανῶν ἐν νόθοις ἡσυχίοις, |
τὴν ἀγκαλίδα τὴν μερίδα τοῦ λόγου, |
εἶτ’ αὖ μιαίνων ἀγάπης ὑποκρίσει. |
(καὶ) τῆ μελήσει τοῦ καταλαλουμένου: |
Εὐτράπελόν τι λαμυρὸν πλέκ(ων) ἔπο(ς)· |
λαρὸν προσηνὲς ἡδὺ (καὶ) μεμιγμένον· |
αὐτὸ πλατύνων κρασπέδοις τοῖς ἐκ λίνου· |
εἰ μὴ γὰρ ἔξω νοῦς γένηται τῆς ἕδρας· |
παρεκτροπὰς ἑάσας ἰδίας βλέπειν, |
ἄλλως ἐς ἄλλων οὐ παρακύπτει κρίσιν· |
Τὸ ψεῦδος ἐξ ὧν λαμβάνει παρρησίαν· |
ὃ τὴν ἀγάπην ἀποκόπτει ῥιζόθεν· |
ἐγκρὶς· γλύκασμα· δόρπο(ς)· ἀπάτη· βέλο(ς)· |
ὁ γοῦν ἀγάπην (καὶ) κατάνυξιν ἔχων, |
ψεῦδος τὸ κακὸν ὑπαλύξειν ἰσχύει· |
ἐν οἷς ὅτε χρὴ· πρὸς ῥαὰβ ἀποβλέπ(ων). |
Ἐντεῦθεν εἰπὲ χρήσομαι πῶς τῶ λόγω· |
εἰς ἐξέτασιν τῆς ἀκηδίας φθάσας· |
πενθεῖς σὺ σαυτόν ὡς ἔφην ἀνωτέρω· |
πενθικὸν ἦτορ. οἶδε τὴν ἀκηδίαν, |
μνήμη παλαῖον κρίσεως τῆς ἐσχάτης; |
ἥκιστα· συμφήσειε πᾶς μνημημόρος: |
Χαῦνον πλαδαρ(ὸν) ὑγρὸν ἐκλελυμένον· |
βίον διώκεις ἀπελαύνεις μακρόθεν· |
(καὶ) τὸν σκοτεινὸν ἐκτελοῦντα τὸν νόα· |
δειλόν τε δυσκίνητον ἐξ ἀσιτίας· |
στυγνὸν κατηφῆ δεινὸν ἄφιλον λόγοις· |
ἅπερ γινώσκων, τὴν μέσην στείβ(εις) στίβ(ον)· ǁ
Δηλοῖ δὲ ταύτην τὴν μεσόρροπ(ον) τρίβον, |
ἡ σωφροσύνη σαρκίου καθαρότης· |
ῥύψις τελεία σαρκικῶν μιασμάτων· |
ἀφθαρτοσωμάτωσις ἁγνείας κράτο(ς)· |
ἣ, θλαδίαν δείκνυσι σιδήρου δίχα, |
τὸ λευϊτικὸν ἀξίωμα κ(υρίο)υ. |
Ἆρ’ οὖν νικήσας τὴν φύσιν ὑπὲρ φύσιν· |
τὸν φυσικ(ὸν) κίνδυνον ὑπαλυσκάσας |
φιλαργυρίας ἀγχόνῃ κατεπνίγη; |
οὐκ ἔστιν εἰπεῖν· μάρτυρές μοι μυρίοι. |
(καὶ) πρῶτο(ς) αὐτὸς τῆς ἀφιλαργυρίας |
κῆρυξ μέγιστος· δωρεῶν ὑπερπόσων· |
Οὐκ ἠγνόησα σὸν μακάριον πάθος· |
φυλοκρινῶ σου φιλοτιμοδωρίας· |
διδοὺς, γέγηθας· μὴ διδοὺς, ἀλγεῖς σφόδρα· |
Πολλ(ῶν) ἐρᾶς οὐχ’ ἵν’ ἀποκλείσης ἔσω, |
ἀλλ’ ἵνα πολλοῖς πολλὰ πολλὰ σκορπίσ(ης)· |
(καὶ) τοῦτο πολλῶν διολισθαίνει φρέν(ας): |
Ὥσπερ τὸ χαίρειν ἐν καλαῖς μελωδί(αις)· |
ψάλλ(ειν) ἀνυμνεῖν εὐλογεῖν τὸν δεσπότ(…). |
ἐν ἑσπεριναῖς ἡμεριναῖς ἐννύχοις, |
εὐχαῖς λιταῖς τε παραστάσεσι ξέναις· |
ὣς κορδακισμὸν οὐκ ἔχ(ειν) ἐν σοὶ τόπον· |
ἀλλὰ μελισμὸν ἐν μελησμῷ κ(υρίο)υ: |
Ἥγνισε νοῦν ἄγρυπνον ὄμμα (καὶ) φρέν(ας). |
(καὶ) σάρκα δυσκάθεκτον εἶξε τῷ λόγωι, |
λειτουργὸν εἰργάσατο καθηγνισμένον, |
θ(εο)ῦ τραπέζης δεξιὸν παραστάτην, |
ἄλλοις μεταδιδόντα τῶν μυστηρί(ων)· |
πολλοῖς σὲ μυστήριον εὖ δεδειγμέν(ον), |
Διὰ τελείας πίστε(ως)· ὀρθοῦ λόγου· |
δι’ εὐσεβείας ὑγιοῦς ἡδρασμένης· ǁ
δι’ ἧς δεδίττεις κοσμοκράτορ(ας) σκότους· |
ἐχθροὺς ἀπίστους δυσμενεῖς ἀντιθέους· |
τὸ νηπιῶδες ἦθος ἐν γηραλέω |
ψυχῆς ἀναστήματι μὴ δεδεγμένος: |
Ἅπερ κυΐσκει τοὺς ἐχιδνώδεις τόκους· |
τὴν τῶν κακῶν θάλα(σσαν) ἢ τὴν πλημμύρ(αν)· |
τὴν τοῦ σατᾶν δίαιταν ἢ τὴν ἑστίαν· |
τὸ ναυάγιον. τὸν κλύδωνα. τὸν στρόφον |
τὴν ἀπατουργ(ὸν) τῶν καλῶν ἀναιρέτιν· |
τὴν, ᾧ καλεῖται δεικνύουσαν τὴν φύσιν: |
Ἐξ ἧς θ(εο)ῦ ἄρνησις, ἀν(θρώπ)ων φθόνος· |
ἐξουδένωσις κρειττόνων οὐ κρειττόνων· |
ἐκστάσεώς τε πρόδρομο(ς) καὶ μανίας· |
πηγὴ θυμοῦ· (καὶ) ῥίζα τῆς βλασφημίας· |
πικρὸς δικαστὴς· ὑποκρίσε(ως) θύρα· |
στήριγμα. πύργος· λαβύρινθο(ς) δαιμόνων: |
Ρίζης κακῆς ἤκουσας ὄρπηκας ἴσους, |
καρποὺς ἀχρήστους (καὶ) σαπροὺς (καὶ) παγκάκ(ους), |
τῆς ὑπερηφανίας, ἡ βλασφημία, |
κρύψις ἁμαρτήματο(ς)· ἀπρεπεῖς λόγοι· |
οὐδέν γαρ οὕτω κρατύνει τοὺς δαίμον(ας) |
(καὶ) τοὺς λογισμοὺς, ὡς τὸ λαθραίους ἔχειν: |
Ἐντεῦθεν ὄντως τὴν πονηρίαν ἔγνων, |
ἰσχὺν δύναμιν λαμβάνουσαν (καὶ) κράτος· |
ἀσχημοσύνην δαιμονιώδη· δόλον· |
πένθους μακρυσμ(ὸν)· πρόξενον συμπτωμ(ά)τ(ων)· |
ἰδιογνωμόρυθμον. ἄφρονα τρόπον· |
ἥτις ἄφαντος γίνεται, ποίῳ τρόπωι: |
Πράῳ ταπεινῷ μετρίῳ τῇ καρδίαι· |
(καὶ) μισοθύμῳ· (καὶ) μισοργιλοφθόνωι· |
εὐσυμπαθήτωι (καὶ) κατανενυγμένωι, |
φαιδρῷ γαληνῷ (καὶ) καθιλαρευμ(έν)ω· ǁ
εὐηνίω. χαίροντ(ι) μὴ ζοφουμ(έν)ω·
περιμερίμνω σφαλμάτ(ων) τ(ῶν) ἰδίων: |
Οὗτος λόγος σοι πν(ευμάτ)ων ὅρος νόμος· |
ἐν εὐσεβεία σωμάτ(ων) πληρουμένων· |
τὰ καθ’ ἑαυτοὺς ἀνακρίνειν (καὶ) μόνους· |
ποιεῖν τὸ χρηστὸν, εὐδιακρίτῳ κρίσει· |
εὑρεῖν τὸ κακὸν, (καὶ) μισεῖν ἐκ καρδί(ας). |
ἀποστρέφεσθαι τὴν ἀνυποταξίαν: |
Επιστρέφεσθαι τῆς λόγων ἡσυχίας. |
κλείειν θύραν φθέγματο(ς)· ἢ γλώττης ὅλ(ης)· |
ἔνδον πύλην πν(εύματο)ς· ἢ ψυχῆς ὅλης· |
αὕτη γαρ ἡσυχία· ταῦτα κυρίως· |
δι’ ἧς ὁ παῦλος εἰς πόλεις διατρίβ(ων), |
ἄτριπτον ἀβάδιστον ἔτριψε τρίβ(ον): |
Ἣν τριὰς ἁπλῆ καὶ δυὰς συνιστάνει· |
στάσις ἀκλινὴς σώματο(ς) κατακρίτου· |
στεναγμὸς ἀλάλητο(ς)· εἷς βραχὺς λόγος· |
νοὸς φυλακὴ· συνοχή τε καρδίας· |
ταύτην γὰρ οἶδα πν(εύματο)ς κραυγὴν μόν(ην)· |
οὐ τὴν διὰ στόματο(ς)· οὐ τῶν χειλέων: |
Οὕτω σὺ ποιῶν, εἰς ἀπάθειαν φθάσεις· |
βαίης γαρ ἐγκάρδιον ἐς νοὸς πόλον· |
ἀθύρματα παίγνια· τὰς τῶν δαιμόν(ων)· |
καλῶς νομίσεις μηχανοπλανουργί(ας)· |
καταπατήσεις λῖν· δράκοντα τὸν μ(έ)γ(αν)· |
ὄφιν κεραστὴν βασιλίσκον. ἀσπίδα· |
Θεῷ σχολάσεις (καὶ) παρεδρεύσεις μόνω· |
θ(εὸ)ν κατίδοις ἐν σχολῇ τῇ βελτέρᾳ· |
θ(ε)ῶ προσάψεις τοῦ θ(εο)ῦ τὴν εἰκόνα· |
τὸν νοῦν τὸ πν(εῦμ)α τοῦ παναχράντ(…) λόγου· |
οὐχὶ μερίσεις τῷ θ(ε)ῷ (καὶ) τῷ πλάνῳ, |
τῆ δὲ τριάδι, τριάδα συναγάγοις· |
Ἣ σήμερόν σοι· κατὰ τόνδε τὸν βίον, ǁ
ἵλαο(ς) ὀπτάνοιτο συμπαθεστάτη· |
πταίσμασι τριτάτοισι τριμεροῦς χρό(ν)ου· |
κατευοδοῦσα τὰ διαβούλιά σου· |
κατευθύνουσα τὰ διαβήματά σου· |
διεκτελοῦσα τὰ προσαιτήμ(α)τ(ά) σου· |
κἀκεῖ συνεντάττουσα χρηστοπατράσιν, |
εὐχαῖς π(ατ)ρ(ό)ς μου τοῦ πανηγιασμένου· |
Τοῦ λαμπροπυρσομορφογλωττοεργάτου· |
(καὶ) πυρσολαμπρομορφορηματοτρόπου· |
(καὶ) χρυσολιθομαργαροστεφοπλόκου· |
νοῒ. λόγῳ. πν(εύματ)ι, κατεστεμμένου· |
ἀμήν· ἀμήν· ἀμὴν γένοιτο (καὶ) πάλιν:-
Type(s) [3071] Ψήγματα χρυσᾶ τοῖς Λυδοῖς αἱρεῖ λόγος (226 verses)
Text source DBBE (Inspection of a reproduction of the manuscript)
Text status Text completely known
Date 14th c.
Manuscript PARIS - Bibliothèque Nationale de France (BNF) - Coisl. 264 [14th c.]
Place in Manuscript f. 3r-6v
Person(s)
Scribe
Nikandros (14th c.)
Contextual information The summary of each step of the Ladder in the epigram has been provided with a subtitle, written down in the margin. The scribe added marginal scholia as well. (cf. Meesters - Ricceri (2018: 296))
The epigram is preceded by another poem, inc.: 'Ἔχουσιν οἱ λειμῶνες ἄνθη ποικίλα'.
Metre(s) Dodecasyllable
Genre(s)
Subject(s)
Image source(s) https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b10037657g/f8.item
Bibliography
Number of verses 226
Related occurrence(s)
Acknowledgements
Creator(s)
Transcriber(s)
Permalink https://www.dbbe.ugent.be/occurrences/21465
Last modified: 2020-06-05.