Occurrence 20408
(formerly occ/4074)

Στίχοι εἰς τ(ὴν) ἀρχὴν τῆς κλίμακος | ἐν σχήματι ἐγκωμίου· παραίνεσιν | παρεισάγοντες, (καὶ) κλίμακα παρι|στῶντες ἑτέραν· ἧς μία ἑκάστη ἀ|νάβασις, δι' ἓξ στίχων συνίσταται:· προοίμιον τῆς διὰ στίχων κλίμακος:·
 
Ψήγματα χρυσᾶ, τοῖς λυδοῖς αἱρεῖ λόγος, |
πακτωλὸν ἐκρεῖν· ὄντα τοῦ τμώλου κάτω· |
ὑφ’ ὧν κροῖσος ὤγκωτο πεπλανημένος |
βλακάς ἄνους ὢν, ψαφαροῖς ἠρεισμένος· |
ὡς τοῦδε ῥεῦσις, ὕστερον παρεφθάρη: |
Καὶ τὴν γενειάδα δὲ περσῶν ὁ κράτωρ, |
ἔχων χρυσείων ἐκ πετάλων χρυσίνην, |
ἔχειν ἑαυτὸν δόξαν ἦδε μακάρων: |
Μύρμηκες ἐπλούτιζον ἀπὸ βαθέων, |
ψάμμων, μελανῶν ἰνδικῶν βρο|τῶν γένος: |
Ἐπιρρέων ὁ νεῖλος ὥριος· τόποις
αἰγυ|πτιακοῖς, πλοῦτον ἐκ τῶν ὡρίων, |
πολὺν ἐποίει φαραωνίτας ἔχειν· |
Ἀγάλλεταί τις ὄρνισιν, ἄλλος φυτοῖς· |
λίθοις τιμίοις ἄλλος· ἄλλος μαργάροις· |
σοί δ’ οὐ φθιτόν τι καὶ διαρρέον χρόνω· |
περιφιλεῖται στέργεται πεπνυμένε· |
ἀλλ’ ἄφθιτον καὶ κρεῖττον ὧν ἄν τις φράσοι. |
ὁποῖον ἴσως ἀγνοῶν ἔροιτό τις·
λόγος· | τὸ μεῖζον ὧν παρέσχε σοι λόγος·
ὃν νοῦς | βρότειος· καὶ πολλὺς ἱδρώς πόνος·
(καὶ) | πίστις ἐκράτυνε καθαρωτάτη + |
Τὸ τῶν παθῶν ἴαμα τῶν ἑκατέρων· |
τὸ φῶς τὸ φαῖνον φῶς ὑπέρτατον | λίαν·
φωτίζον ἅπαν ἀμέσως φῶς | ἐμμέσως :· |
Δι’ οὗ τὸ δισσὸν ἔργον ἔγνως τοῦ φάους· |
κόσμον παρραρρέοντα καὶ παρηγμ(έν)ον |
κόσμον διαμένοντα καὶ πεπηγμένον, |
τὴν φύσιν αὐτῶν, ποία τὰ τούτων τέλη, |
ἢ μᾶλλον εἰπεῖν, τέκμαρ ἀρχὴν, τῶν | δύο:· |
Δι’ οὗ τὰ συμφέροντα ταῖς εὐπραξίαις· |
ἐν ὀρθότητι τῶν νοὸς κινημάτων,
ἔ|μαθες ἠγάπησας αὐτὰ προκρίνων:· |
αἴγυπτον ἐξέφυγες ἐσκοτισμένην,
ἡδυ|πάθειαν ἀνάπαυσιν σαρκίου·
καὶ | φαραῶ τύραννον αὐτῆς τὸν μέγαν,
τὸ | σαρκικὸν φρόνημα τὸν κενὸν βίον· |
ἐπιστάτας τε τοὺς βαρεῖς ἐργοδότας, |
λογισμορέκτας, παθοσυγκαταθέσεις :· |
Οὐ πρὶν μισήσας, ὕστερον μεταμέλη,
ὡς | λὼτ γύναιον, κἂν γὰρ ἐν μέσοις στρέφη, |
ἄκραν ἀπροσπάθειαν ἐμμέσοις ἔχεις· |
ἐγκάρδιον λείψανον οὐκ ἔστι λύπης, |
ἐπιστερήσει πραγμάτων μοχθηρίας· |
καὶ τὰ προσόντα παρέχεις χωρὶς βίας: |
Ἀλλοτριοῖς πως σαυτὸν ἐκ τῶν ἰδίων· |
ἀποξενοῖς πως σαυτὸν ἐξ ἀλλοτρίων· |
ὅπως ξενισθῆς, ἐν ξένοις ξένος γίνη· |
ἀποξενούντων τοὺς σφῶν ἐκ ξένων· ‖
ἄγνωστον ἀπόκρυφον εὖ βιοὺς βίον· |
δυσδιάκριτον λανθάνοντα μυρίους + |
άρπεις διώκεις τὴν ἀνυποταξίαν· |
καθυποτάσσων σάρκα τῶ πν(εύματ)ί σου· |
ἔχεις ἔλεγχον τὴν συνείδησ(ιν) μόνην· |
πρὸ τοῦ βαδίσαι τήνδε τὴν ὁρωμέν(ην) |
ὑπακοήν ἔφθασας εἰς νοουμένην· |
τρέχεις ἀδήλως· ἑσταὼς ἄνω τρέχεις :· |
Ἐπιγινώσκεις τῶν παθῶν τὰς αἰτίας· |
καταγινώσκεις ναυάτου φλυαρίας, |
καταισχύνεις ἐκεῖνον ἐν ταῖς αἰσχύναις, |
(καὶ) ταύτας αὐτὰς, αἰσχύνεις ἐν αἰσχύνη· |
διαδιδράσκων τὴν μένουσαν αἰσ|χύνην
ἧ πᾶσι πάντα φαίνεται κε|κρυμμένα : |
έγγεις ὑγραίνεις τὰς παρειάς σου | βρέχεις,
μνήμη θανάτου καὶ τελευταία | κρίσει·
(καὶ) τονθορύζεις ἠρέμα σαυτῶ | λέγων·
νῦν εὐτρεπίζου, πάντοτε πρὸς | τὴν κρίσιν·
καὶ γὰρ προπέμπων τὴν | ἀναπνοὴν ἔτι,
οὐκ οἶδας εἰ σπάσειας | ἄλλην συρμάδα : |
Στένεις βύθιον ἀνατυποῖς κραδίη, |
χάος καταχθόνιον ἄποσον βάθος· |
ἄσβεστον ἀφώτιστον, ἄπλετον φλόγα· |
(καὶ) καταδύσεις ὑπογείων σχισμάτ(ων)· |
οἰκτράς· σκοτεινάς· χαλεπάς· τεθλι|μμένας·
πασῶν βασάνων εἰκόνας | αἰωνίων: |
Ὀξυχολίας καὶ θυμοῦ· δι’ ὧν φλόγα,
κα|ταπραΰνεις καὶ μαραίνεις σβεννύεις· |
ἐν οἷς ἀκούεις, οὐ θυμαλγεῖς ὡς νάβαλ· |
ἐν οἷς σὺ λαλεῖς ὡς ἀβιγαία λέγεις· |
οὐδέν τι δυσάντητον ἐστυγημένον,
λα|λεῖς καχλάζων, εἰσορᾶς ἀναζέον + |
Ἀλλ’ οὐδὲ κρύπτεις ὡς κάμηλος κακίαν· |
ἐν κοδίω τὸν λύκον· ἐν κόλποις ὄφιν· |
ξύλω σαθρῶ σκῶληκα· τὴν μῆνιν, πράω· |
κεύθων μὲν ἄλλα καρδίας ἐν τῶ βάθει· |
ἄλλα δὲ βύζων λευκέροισι χειλέοις· |
ἐν ἡδύτητι πικρίας ἁμαρτάνων + |
Λαλεῖς δὲ λοιπὸν, ὡς ἔχεις ἐν κρυφίω· |
κἂν μικρὸν ἐκστῆς, συντόμως ἐπα|νάγη·
οὐκ ἐκδαπανῶν ἐν νόθοις ἡσυχί(οις), |
τὴν ἀγκαλίδα τὴν μερίδα κ(υρίο)υ·
εἴτ’ | αὖ μιαίνων ἀγάπης ὑποκρίσει·
καὶ τῆ | μελήσει τοῦ καταλαλουμένου: |
Εὐτράπελόν τι λαμυρὸν πλέκων ἔπος. |
λαρόν προσηνές, ἡδὺ καὶ μεμιγμένον. |
αὐτὸ πλατύνων κρασπέδοις τοῖς ἐκ λίνου· |
εἰ μὴ γὰρ ἔξω νοῦς γένηται τῆς ἕδρας, |
παρεκτροπὰς ἐάσας ἰδίας βλέπειν, |
ἄλλως ἐς ἄλλων οὐκ ἀποκλίνει: |
Τὸ ψεῦδος ἐξ ὧν λαμβάνει παρρησίαν· |
ὃ τὴν ἀγάπην ἀποκόπτει ῥιζόθεν· |
ἐγκρίς· γλύκασμα· δόρπος· ἀπάτη· | βέλος.
ὁ γοῦν ἀγάπην καὶ κατά|νυξιν ἔχων,
ψεῦδος τὸ κακὸν ὑπαλύξειν ‖ ἰσχύει·
ἐν οἷς ὅτε χρὴ πρὸς ῥαὰβ ἀπο|βλέπων: |
Ἐντεῦθεν εἰπὲ χρήσομαι πῶς τῶ λόγω·
εἰς | ἐξέτασιν τῆς ἀκηδίας φθάσας·
πενθεῖς | σὺ σαυτόν ὡς ἔφην ἀνωτέρω·
πενθι|κὸν ἦτορ, οἶδε τὴν ἀκηδίαν·
μνήμη | παλαῖον κρίσεως τῆς ἐσχάτης· |
ἥκιστα | συμφήσειε πᾶς μνημόρος: |
Χαῦνον πλαδαρόν, ὑγρὸν ἐκλελυμένον· |
βίον διώκεις ἀπελαύνεις μακρόθεν· |
καὶ τὸν σκοτεινὸν ἐκτελοῦντα τὸν | νόα·
δειλόν τε δυσκίνητον ἐξ ἀσιτίας· |
στυγνὸν κατηφῆ δεινὸν ἄφιλον λόγοις· |
ἅπερ γινώσκων, τὴν μέσην στείβεις | στίβον |
Ψηλοῖ δὲ ταύτην τὴν μεσόρροπον τρίβον, |
ἡ σωφροσύνη σαρκίου καθαρότης· |
ῥύψις τελεία σαρκικῶν μιασμάτων· |
ἀφθαρτοσωμάτωσις ἁγνεί(ας) κράτος· |
ἧ θλαδίαν δέδεισχε σιδήρου δίχα· |
τὸ λευϊτικὸν ἀξίωμα κ(υρίο)υ: |
Ἆρ’ οὖν νικήσας τὴν φύσιν ὑπὲρ φύσιν, |
τὸν φυσικὸν κίνδυνον ὑπαλυσκάσας· |
φιλαργυρίας ἀγχόνη κατεπνίγη, |
οὐκ ἔστιν εἰπεῖν· μάρτυρές μοι μυρίοι· |
καὶ πρῶτος αὐτὸς τῆς ἀφιλαργυρίας· |
κῆρυξ μέγιστος, δωρεῶν ὑπέρ πόσων: |
Οὐκ ἠγνόησα σὸν μακάριον πάθος, |
φυλοκρινῶ σου φιλοτιμοδωρίας· |
διδοὺς, γέγηθας· μὴ διδοὺς ἀλγεῖς | σφόδρα·
πολλῶν ἐρᾶς οὐχ’ ἵν’ ἀποκλεί|σης ἔσω,
ἀλλ’ ἵνα πολλοῖς, πολλὰ πολλὰ | σκορπίσης·
(καὶ) τοῦτο πολλῶν διο|λισθαίνει φραίνας· |
Ὥσπερ τὸ χαίρειν ἐν καλαῖς μελωδίαις, |
ψάλλειν ἀνυμνεῖν εὐλογεῖν τὸν δεσπότην, |
ἐν ἑσπεριναῖς ἡμεριναῖς ἐννύχοις, |
εὐχαῖς λιταῖς τε παραστάσεσι ξέναις, |
ὡς κορδακισμὸν οὐκ ἔχειν ἐν σοὶ τόπον, |
ἀλλὰ μελισμὸν ἐν μελισμῶ κ(υρίο)υ: |
Ἥγνισε νοῦν ἄγρυπνον ὄμμα καὶ φρένας· |
καὶ σάρκα δυσκάθεκτον εἶξε τῶ λόγω· |
λειτουργὸν εἰργάσατο καθηγνισμ(έν)ον· |
θ(εο)ῦ τραπέζης δεξιὸν παραστάτην· |
ἄλλοις μεταδιδόντα τῶν μυστηρίων· |
πολλοῖς σὲ μυστήριον εὖ δεδειγμένον: |
Διὰ τελεί(ας) πίστεως· ὀρθοῦ λόγου·
δι’ εὐσε|βείας ὑγιοῦς ἡδρασμένης·
δι’ ἧς | δεδίττεις κοσμοκράτορας σκότους· |
ἐχθροὺς ἀπίστους, δυσμενεῖ, ἀντιθέ(ους)· |
τὸ νηπιῶδες ἦθος ἐν γηραλέω·
ψυχῆς | ἀναστήματι μὴ δεδεγμένος: |
περ κυίσκει τοὺς ἐχιδνώδεις τόκους· |
τὴν τῶν κακῶν θάλασσαν, ἢ τὴν | πλημμύραν·
τὴν τοῦ σατᾶν δίαιταν | ἢ τὴν ἑστίαν·
τὸ ναυάγιον· τ(ὸν) κλύδωνα | τὸν στρόφον·
τὴν ἀπατουργὸν τῶν κα|λῶν ἀναιρέτιν·
τὴν, ὦ καλεῖται ‖ δεικνύουσαν τὴν φύσιν: |
Ἐξ ἧς θ(εο)ῦ ἄρνησις, ἀν(θρώπ)ων φθόνος·
ἐξου|δένωσις κρειττόνων οὐ κρειττόνων·
ἐκ|στάσεώς τε πρόδρομος καὶ μαγίας·
πη|γῆ θυμοῦ, (καὶ) ῥίζα τῆς βλασφημίας· |
πικρὸς δικαστὴς, ὑποκρίσεως θύρα· |
στήριγμα· πῦργος· λαβύρινθος δαιμόν(ων)· |
ίζης κακῆς ἤκουσας ὄρπηκας ἴσους· |
καρποὺς ἀχρήστους καὶ σαπροὺς καὶ | παγκάκους·
τῆς ὑπερηφανίας· ἡ βλα|σφημία·
κρύψις ἁμαρτήματος, ἀ|πρεπεῖς λόγοι·
οὐδὲν γὰρ οὕτω κρα|τύνει τοὺς δαίμονας·
καὶ τοὺς | λογισμοὺς, ὡς τὸ λαθραίως ἔχειν: |
Ἐντεῦθεν ὄντως τὴν πονηρίαν ἔγνων, |
ἰσχύν δύναμιν λαμβάνουσαν καὶ | κράτος·
ἀσχημοσύνην δαιμονιώδη· | δόλον·
πένθους μακρυσμὸν πρό|ξενον συμπτωμάτων·
ἰδιογνω|μόρυθρον· ἄφρονα τρόπον·
ἥτις | ἄφαντος γίνεται ποίω τρόπω: |
Πράω ταπεινῶ μετρίω τῆ καρδία· |
(καὶ) μισοθύμω καὶ μισοργιλοφθόνω· |
εὐσυμπαθήτω, καὶ κατανενυγμένω· |
φαιδρῶ γαληνω, καὶ καθιλαρευ|μένω·
εὐηνίω χαίροντι μὴ ζοφου|μένω·
περιμερίμνω, σφαλμάτων | τῶν ἰδίων: |
Οὗτος λόγος σοι πν(ευμάτ)ων ὅρος νόμος· |
ἐν εὐσεβεία σωμάτων πληρουμένων· |
τὰ καθ’ ἑαυτοὺς ἀνακρίνειν καὶ μόν(ους)· |
ποιεῖν τὸ χρηστὸν, εὐδιακρίτω κρίσει· |
εὑρεῖν τὸ κακὸν, καὶ μισεῖν ἐκ καρδί(ας)· |
ἀποστρέφεσθαι τὴν ἀνυποταξίαν: |
Ἐπιστρέφεσθαι τῆς λόγων ἡσυχίας·
κλείειν | θύραν φθέγματος, ἢ γλώττης ὅλης· |
ἔνδον πύλην πνεύματος ἢ ψυχῆς ὅλης· |
αὕτη γὰρ ἡσυχία, ταῦτα κυρίως· |
δι’ ἧς ὁ παῦλος εἰς πόλεις διατρίβων· |
ἄτριπτον ἀβάδιστον, ἔτριψε τρίβον: |
Ἣν τριὰς ἁπλὴ· καὶ δυὰς συνιστάνει·
στά|σις ἀκλινὴς σώματος κατακρίτου |
στεναγμὸς ἀλάλητος εἷς βραχὺς λόγος· |
νοὸς φυλακὴ συνοχῆ τε καρδίας· |
Ταύτην γὰρ οἶδα πν(εύματο)ς κραυγὴν μόνην, |
οὐ τὴν διὰ στόματος, οὐ τῶν χειλέων: |
Οὕτω σὺ ποιῶν, εἰς ἀπάθειαν φθάσης· |
βαίης γὰρ ἐγκάρδιον ἐς νοὸς πόλον· |
ἀθύρματα παίγνια, τὰς τῶν δαιμόνων· |
καλῶς νομίσης μηχανοπλανουργί(ας)· |
καταπατήσεις λῖν, δράκοντα τὸν | μέγαν·
ὄφιν κεράστην βασιλίσκον | ἀσπίδα: |
Θ(ε)ῶ σχολάσεις καὶ παρεδρεύσεις μόνω· |
θ(εὸ)ν κατίδοις ἐν σχολῆ τῆ βελτέρα· |
θ(ε)ῶ προσάψεις, τοῦ θ(εο)ῦ τὴν εἰκόνα· |
τὸν νοῦν τὸ πν(εῦμ)α τοῦ παναχράντου | λόγου·
οὐχὶ μερίσεις τῶ θ(ε)ῶ καὶ τῶ ‖ πλάνω·
τῆ δὲ τριάδι, τριάδα συνα|γάγοις: |
σήμερόν σοι κ(α)τ(ὰ) τόνδε τὸν βίον,
ἵλαος | ὀπτάνοιτο συμπαθεστάτη·
πταίσμασι | τριτάτοισι τριμεροῦς χρόνου·
κα|τευοδοῦσα τὰ διαβούλιά σου·
κα|τευθύνουσα τὰ διαβήματά σου· |
διεκτελοῦσα, τὰ προσαιτήματά σου· |
κἀκεῖ συνενττάτουσα χριστοπατράσιν· |
εὐχαῖς π(ατ)ρ(ό)ς μου τοῦ πανηγιασμένου· |
τοῦ λαμπροπυρσομορφογλωτοεργάτου· |
καὶ πυρσολαμπρομορφορημάτων | τρόπου·
καὶ χρυσολιθομαργαροστεφο|πλόκου·
νοῒ λόγω πν(εύματ)ι, κατεστεμμένου· |
ἀμὴν ἀμὴν γένοιτο καὶ πάλιν:·
Type(s) [3071] Ψήγματα χρυσᾶ τοῖς Λυδοῖς αἱρεῖ λόγος (226 verses)
Text source DBBE (Inspection of a reproduction of the manuscript)
Text status Text completely known
Date 14th c.
Manuscript ATHOS - Mone Iberon 418 [1351-1400]
Place in Manuscript f. 2r-4r
Palaeographical information The title and some verse initials are written in red ink. Certain initials are missing, e.g. v.52 άρπεις ] ad Μάρπτεις scrib., Μ om. ms.
Written in two columns, to be read vertically.
Contextual information The epigram is preceded by another poem, inc.: 'Εχουσιν οἱ λειμῶνες ἄνθη ποικίλα'.
Metre(s) Dodecasyllable
Genre(s)
Subject(s)
Bibliography
Number of verses 226
Related occurrence(s)
Acknowledgements
Creator(s)
Transcriber(s)

The credits system has been implemented in 2019. Credits from before the new system was in use might be incomplete.

Permalink https://www.dbbe.ugent.be/occurrences/20408
Last modified: 2020-08-10.